Jak odczytywać koreańskie kody partii i daty ważności

Karton schodzi z palety, przewracasz tubkę, zanim trafi na półkę, a jedyną rzeczą wydrukowaną na krymple jest 2025.04.18. Szesnaście miesięcy temu. Bez daty ważności, bez klepsydry, bez drugiej daty na tubie lub opakowaniu zewnętrznym.

Tubka jest niemal na pewno w porządku. Krem został napełniony w kwietniu 2025 roku. Trzyma Pan/Pani w rękach akt urodzenia, a przesyłka opuściła Koreę bez informacji o dniu, od którego produkt przestaje być przeznaczony do sprzedaży.

Wersja skrócona

• Koreańskie daty podawane są w kolejności rok, miesiąc, dzień, więc 26.03.05 oznacza 5 marca 2026 roku, a nie dwudziesty szósty jakiegokolwiek miesiąca.
• Artykuł 19 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 wymaga podania unijnej daty trwałości tylko w przypadku okresu trwałości krótszego niż 30 miesięcy; w przypadku dłuższego okresu wymagany jest jedynie symbol okresu po otwarciu.
• Pierwsze zamówienie nowego SKU powinno mieć co najmniej 24 miesiące do daty przydatności do użycia w dniu opuszczenia magazynu dostawcy.

Na koreańskim opakowaniu podana jest data produkcji.

Artykuł 10 koreańskiej ustawy o kosmetykach nakazuje umieszczenie na opakowaniu numeru produkcyjnego oraz „daty przydatności do użycia lub daty minimalnej trwałości po otwarciu” i w tym samym zdaniu dodaje, że „w przypadku podania daty minimalnej trwałości po otwarciu należy również podać datę produkcji”. Koreański producent ma zatem wybór: wydrukować datę ważności lub wydrukować okres po otwarciu wraz z datą produkcji. Większość katalogów K-beauty wybiera drugą opcję, dlatego tak wiele opakowań zawiera tylko datę, która już minęła, i nic więcej.

Koreańskie daty zawsze mają format rok, miesiąc, dzień. Tak więc 26.03.05 to piąty marca 2026 roku, a nie dwudziesty szósty jakiegokolwiek miesiąca. Ośmiocyfrowy stempel, taki jak 20250418, oznacza to samo bez separatorów, a 250418 oznacza to samo ponownie. Dwie daty jedna pod drugą oznaczają, że pierwsza to data produkcji, a druga to termin przydatności do użycia.

Słowa są ważniejsze niż cyfry. „제조” lub „제조일자” oznacza datę produkcji. 사용기한 oznacza termin przydatności do spożycia, podobnie jak data, po której następuje słowo „까지”, co oznacza po prostu „do”. 개봉 후 사용기간 to okres po otwarciu, zapisany w miesiącach, a zasady etykietowania pozwalają marce przedstawić go w formie tekstu lub jako symbol otwartego słoika, który już Państwo znają.

Czego zamiast tego potrzebuje europejska półka

Artykuł 19 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 wymaga podania daty minimalnej trwałości, poprzedzonej symbolem klepsydry z załącznika VII lub słowami „najlepiej zużyć przed końcem”, wyrażonej jako miesiąc i rok lub dzień, miesiąc i rok. Wymóg ten przestaje obowiązywać po upływie 30 miesięcy: produkt, który zachowuje trwałość dłużej, nie ma żadnej daty, a jedynie symbol otwartego słoika z liczbą wyrażoną w miesiącach.

Wynikają z tego dwie kwestie, o których Państwa dostawca nie wspomni. Artykuł 19 ust. 5 wymaga, aby sformułowanie dotyczące trwałości było podane w języku kraju, w którym produkt jest sprzedawany, dlatego zwrot „najlepiej zużyć przed końcem” należy przetłumaczyć na język każdego rynku, na który Państwo wysyłają produkty, natomiast symbol klepsydry nie wymaga tłumaczenia. Jeśli stosuje Pan/Pani etykietowanie dla więcej niż jednego kraju, należy wydrukować symbol.

Druga kwestia jest ważniejsza. Artykuł 6 ust. 2 zobowiązuje Pana/Panią, jako dystrybutora, do sprawdzenia przed sprzedażą, czy „nie upłynął termin minimalnej trwałości określony, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. c)”. Proszę zwrócić uwagę na słowa „w stosownych przypadkach”. Na opakowaniu, w którym znajduje się tylko otwarty słoik, nie ma daty, więc nie ma nic do sprawdzenia i nie ma dolnej granicy tego, jak stare mogą być towary, gdy do Ciebie dotrą. Prawo europejskie chroni kupującego przed produktem, którego termin przydatności do spożycia już upłynął. Nie ma w nim żadnej wzmianki o dostawcy, który likwiduje zapasy w magazynie, którym pozostało osiem miesięcy. Ten dolny limit musi wynikać z Państwa zamówienia zakupu.

Strony z kodami partii nie obejmują marek, które Pan/Pani kupuje

Publiczne dekodery to oczywisty krok, ale zawodzą tam, gdzie jest to najbardziej istotne. Według stanu na 1 września 2026 r. CheckFresh wymienia COSRX, Anua, Beauty of Joseon, Medicube, ROUND LAB, SKIN1004 i MIXSOON, a na każdej ze stron tych marek widnieje ten sam wiersz: „Niestety kody marek [marka] nie są jeszcze obsługiwane”. Marki, które obsługują dekodowanie, to te należące do konglomeratów, w tym Innisfree, Laneige i Missha. Niezależne marki, które obecnie napędzają popyt w Europie, są martwym punktem.

Nikt nie zamierza wypełnić tej luki. Artykuł 10 wymaga podania numeru produkcyjnego i nie precyzuje jego formatu, dlatego każdy pakujący tworzy własny schemat, a żaden publiczny rejestr nie przekłada koreańskiego kodu partii na datę. Jeśli na opakowaniu nie ma czytelnej daty, jedynym źródłem informacji jest własny rejestr partii dostawcy, co oznacza kolejną pozycję na liście dokumentów, które należy przesłać przed dokonaniem płatności.

Tabela dekodowania i numer, który należy umieścić w zamówieniu

A teraz zasada. Pierwsze zamówienie SKU, którego wcześniej nie sprzedawali Państwo, powinno mieć co najmniej 24 miesiące do daty przydatności do spożycia w dniu, w którym towar opuszcza magazyn dostawcy. Osiemnaście miesięcy jest dopuszczalne w przypadku linii, której wskaźnik sprzedaży jest już znany. W przypadku terminu krótszego niż dwanaście miesięcy należy odrzucić ofertę bez względu na wysokość rabatu.

Dwadzieścia cztery to nie liczba regulacyjna, to arytmetyka. W pozostałym okresie przydatności do użycia muszą zmieścić się dwa zegary, a nie jeden. Załóżmy, że produkt leży na Państwa półce przez sześć miesięcy, to realistyczne założenie w przypadku każdego artykułu spoza Państwa pierwszej dwudziestki w szerokim asortymencie. Klientka, która go kupi, otworzy i otrzyma 12-miesięczny okres po otwarciu, z którego ma prawo w pełni skorzystać. Sześć plus dwanaście to osiemnaście, a ostatnia sztuka z partii sprzedaje się później niż pierwsza, więc dodaj sześć miesięcy zapasu. Zmień te sześć na swój własny termin, a zasada będzie się do Ciebie dostosowywać. Nabywca, który przenosi zwyczaj branży spożywczej dotyczący dwunastomiesięcznego okresu ważności na kosmetyki, kupuje zapasy, których klient nie jest w stanie wykorzystać.

Proszę umieścić to w zamówieniu, a nie w e-mailu:

Okres trwałości i identyfikacja partii

1. Sprzedawca nie może wysyłać żadnej partii, której do daty przydatności do użycia pozostaje mniej niż 24 miesiące, licząc od daty wysyłki.
2. Przed wysyłką Sprzedawca poda dla każdej pozycji zamówienia: numer partii, datę produkcji, datę przydatności do spożycia oraz okres po otwarciu, zgodnie z nadrukiem.
3. W przypadku braku daty przydatności do spożycia na opakowaniu Sprzedawca poda na piśmie datę przydatności do spożycia dla danej partii na podstawie własnej dokumentacji partii.
4. Partie dostarczone z terminem przydatności do spożycia krótszym niż uzgodniony mogą zostać zwrócone na koszt Sprzedawcy lub zatrzymane w zamian za uznanie uzgodnione na piśmie przed sprzedażą towarów.

Punkt 3 wykonuje zadanie. Przekształca datę produkcji w liczbę, na podstawie której można zarządzać zapasami, i żaden uczciwy koreański eksporter nie ma problemu z podaniem tej informacji.

Kiedy i tak przychodzi krótsza

Czasami tak się dzieje, a odmowa przyjęcia palety rzadko jest najlepszym rozwiązaniem. Posortuj towar w dniu dostawy, według linii i partii, i podejmij jedną z trzech decyzji dla każdej partii.

Sprzedaj, jeśli pozostały okres przydatności do użycia nadal pokrywa Twój czas realizacji plus okres po otwarciu. Obniż cenę, ale tylko w zamian za kredyt, który wcześniej uzgodniłeś na piśmie. Rabat wynegocjowany po przyjęciu towaru to rabat, którego nie otrzymasz. Albo całkowicie wycofaj produkty z krótkim terminem przydatności z zapasu przeznaczonego do sprzedaży i umieść je na ladzie jako testery, gdzie krótszy termin nie stanowi wady.

Jedna rzecz, na którą warto spojrzeć jeszcze raz. Data produkcji znacznie wcześniejsza niż w przypadku reszty przesyłki, dotycząca linii, którą marka nadal produkuje, to partia, którą ktoś przez dłuższy czas trzymał w magazynie. Nie jest to nielegalne ani fałszywe, ale stanowi wyraźną wskazówkę co do tego, gdzie towary były przechowywane, i należy do innych sygnałów, które informują, na jaki rynek partia została zapakowana.

Pytania kupujących

Czy muszę umieścić adres własnej firmy na koreańskim opakowaniu, zanim je sprzedam?

Jeśli importuje Pan/Pani bezpośrednio z Korei, staje się Pan/Pani osobą odpowiedzialną z mocy prawa na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) 1223/2009 z chwilą, gdy towary dotrą do UE. Artykuł 19 ust. 1 lit. a) wymaga wówczas umieszczenia nazwy i adresu Państwa firmy na każdym opakowaniu, a nie nazwy i adresu koreańskiego producenta. Zakup u hurtownika z UE, który już dokonał importu towaru, przenosi to zadanie na niego i pozostawia Państwu lżejszą listę kontrolną dystrybutora, o której mowa w art. 6. Tak czy inaczej, etykieta adresowa jest wydrukiem oddzielnym od daty i musi znaleźć się na opakowaniu, zanim towar trafi na półkę.

Czy samodzielne przetłumaczenie sformułowania dotyczącego trwałości wiąże się z dodatkowymi formalnościami?

Tak. Artykuł 13 ust. 3 traktuje dystrybutora, który z własnej inicjatywy tłumaczy jakikolwiek element oznakowania, jako zgłaszającego i wymaga przedłożenia Komisji Europejskiej informacji o nazwie produktu, państwie członkowskim wysyłki, państwie członkowskim, w którym produkt będzie sprzedawany, oraz nazwie i adresie dystrybutora. Artykuł 4 ust. 6 potwierdza, że samo tłumaczenie nie czyni z Państwa osoby odpowiedzialnej, więc te dwa obowiązki pozostają rozdzielone: dokonują Państwo zgłoszenia, ale nie przejmują Państwo dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa. Naklejka, na której przetłumaczono tylko informację o trwałości, nadal jest traktowana jako tłumaczenie elementu oznakowania, więc ta sama zasada dotyczy tego jednego słowa.

Co zrobić, jeśli na opakowaniu w ogóle nie ma kodu partii lub daty?

Artykuł 19 ust. 1 lit. e) określa minimalne wymagania: numer partii lub numer identyfikacyjny musi znajdować się na opakowaniu i może być umieszczony tylko na opakowaniu zewnętrznym, jeżeli opakowanie podstawowe jest zbyt małe, aby go pomieścić, ale nie może go całkowicie brakować. Proszę sprawdzić spód tubki, zacisk i spód kartonu, zanim założą Państwo, że nic tam nie ma, ponieważ koreańskie firmy pakujące rutynowo drukują te informacje w innym miejscu niż marki europejskie. Jeśli na opakowaniu rzeczywiście nigdzie nie ma numeru partii, jest to luka w etykietowaniu, którą osoba odpowiedzialna musi uzupełnić przed sprzedażą zapasów, a nie coś, co sprzedawca detaliczny może wywnioskować z faktury.

Źródła

• Koreańska Agencja Konsumencka, Ustawa o kosmetykach, Ustawa nr 11014 (2011)
• EUR-Lex, rozporządzenie (WE) nr 1223/2009, tekst jednolity z 2026 r.
• Koreańskie Ministerstwo Legislacji Rządowej, Normy i metody etykietowania kosmetyków, 2026
• CheckFresh, strony dekodera kodów partii marki, sprawdzone w 2026 r.

Fakty sprawdzone 1 września 2026 r. na podstawie EUR-Lex, koreańskiej ustawy o kosmetykach i wytycznych rządu koreańskiego dotyczących etykietowania.